...

Herkese birer isim konur burda.sana ise bir renk verilmiş diyorsun.hem de hiç duyulmamış.belki de senin için açılmış bir çiçekten alınmış. inanasım geliyor. yalan da olsa hem de. Çünkü tam da elin elimdeyken bir renk geliyorsun bana. Bir zamanlar söz vermişsin...söz veren bir renk duydun mu sen? Elin diyordum…elin güzel. Ellerin güzel.. benimkiler büyümüyor. Çocuk kalıyor. Belki de ruhumla yarışıyor. Saçlarımsa gittikçe sararıyor.beni fena halde sıkıyor. Sana boyamak istiyorum onları. Seni boyamak istiyorum onlara. Sen..renk.. boya… bir cennet istiyorum senden mamul… çizgiler var ellerinde.onlarda ben yazılıyım biliyor musun? Ne çok şey mi biliyorum? Gözümü senden tam üç gün sonra açtığımdan beri seni arıyorum…

Gibi..
Bir yalana iki kişinin gönülden inanması onu yalan olmaktan çıkarır. yalan olmaktan çıkarır demek doğruya giden bir yol sunmak da değildir.yalanı çikolata kazanına itmek gibidir; yeme de yanında yat tadındadır ama yanında durup,kokusunu duyup da yememek ne mümkün..
Yalanı bir masala sokmak gibidir bu;”yalan harikalar diyarında”…eğer sahiden inanılırsa; yalan, bir dev ya da bir cüce olabilir..elinde bir anahtarla tüm kapıları açabilir..tahtadan oyulmuş bedenine yalanın, can verilebilir..kalpten dudağa gelen bir öpücükle bir kurbağayken prens suretine dönüştürülebilir..hatta polyannayla elele koca istanbulu dolaşabilir..her doğan güne şaşkınlıkla baktırabilir..iyice inanılırsa; bir yalan, küre-i arzı ardına katabilir…
Bir yalan, mucize sanılabilir, hayır hayır! Ne sanılması..bir yalan sahiden mucize olabilir..ya da bir mucizenin alt tarafı inanılmış bir yalan olduğu ortaya çıkabilir..
Mühim bir şeydir yalana alt kümeler açabilmek hatta yalanı bir sanrının alt kümesi yapabilmek..gerçekle sanrının yerini değiştirip gerçeği rüya kılabilmek…ve belki de uyanma kaygısıyla yaşamak mütemadiyen..anlaşılan, ruhu diri tutan bir şey iki kişinin bir yalana iman etmesi..
Ölmek fikrini akla sık sık getiren,her yüksek apartman katından aşağı sarktığında,uçmanın cezbediciliğine yenilmemek için kendini zor tutan, vapurdan düşmüş olmayı hayal edip, pervanelerde parçalanarak ölmeyi korkunç bulmayan bir benliği azrailden bucak bucak kaçıran bir şeydir yalana düşmek..
Tam da bu olsa gerek tabiri;bile bile yalana düşmek..kader gibi,yazgı gibi değil bu..yazgının yazısını tırnaklarınla kazımak,suyun kanalını orda akmayacağının bilinciyle değiştirmeye çabalamak gibi..hayale dalıp yerinde saymak gibi..salıncaktayken gözlerini kapatıp uçtuğunu varsaymak gibi..gibi.gibi...kim bilebilirdi ki bir isim,sıfat ya da zarf değil de bir edat anlatacaktı derdimi..
Ben ve sen diye iki zamirin “gibi”siydi böyle inanılası bir yalan..

.......
-kim o
-nil ben, aç kapıyı..
-merak ettim canım seni,hoş geldin.
-kapıyı açsan da yukarı gelsem..
..açıldı kapı..hızlı adımlarla çıkıyorum ama sanki ağır çekim.Çoğu zaman olur böyle..hayır çoğu zaman değil zaman zaman olur böyle..Daha çok gecenin bir yarısı uyanınca gelir başıma..sanki tanrı ne de olsa uyurum diye dizginleri gevşetmiş de başıboş zamanla dalaşmışım.
.apartman ışıkları söndü..1 kat daha kaldı .. aralanmış kapı aydınlatıyor diye merdivenleri ,yakmıyorum ışığı ve onun gölgesini görüyorum alt komşumuzun kapısının hemen yanındaki duvarda ,açmış kapıyı bekliyor yine ..Beklemesin beni,televizyon izliyor olsun bir kez de ,mutfakta olsun,uzanmış olsun,bir şeyler okuyor olsun ya da eve iş getirmiş olsun en bilindik hallerle,çalışma masasına gömülsün hatta kapıyı bile açmasın,defalarca zile basayım,uyuduğunu düşünüp sinirle bir sigara yakayım çünkü anahtarım bilmem ne cehennemde kalmış olsun..ama yok istikrar insanı o..takılmıyorum ona..ben takılıyorum kendime..kendi günahımla kavruluyorum..kavrulan her şey gibi cezbedici bir koku da salıyorum..çıkabilirliğimi hesaba katmadan çamura dalıyorum..
Gülümsüyor bana kapıda..tebessümle karşılanmak isterken bir zamanlar, şimdi tepkisizlikle bir oluyor bana bu tavırlar.Mukabele etmeden bu şirin ve tiksindirici karşılamaya , bağlarını çözüyorum ayakkabılarımın..neden bu kadar uzun sürüyor diye düşünmüyor bu ayakkabı faslı..neden fasıllarla dolu onun yanındaki hayatım diye umursamıyor.
Evlerin de kokuları var kendine has, diye geçiriyorum ilk adımımda içimden..sarılıp öpüyor beni..benimse su var aklımda.kanıyorum kendi yalanıma..çantamı atıp kapının hemen yanına giriyorum banyoya..loş bir ışığı var banyomuzun,bordo fayanslarda yansıma yapmayan loş ışığı..aynaya bakmıyorum,sırrını sevmiyorum aynanın..bu aralar bana beni hatırlatan hiçbir şeyi sevmediğim gibi..onu kapıda gülümserken görmek gibi..açıyorum sudan önce radyoyu..sevdiğim şarkıları değil herhangi bir şarkı dinlemek istiyor canım..herhangi biriyim artık itiraf etmek gerek..
Erdemlerim,ilkelerim,prensiplerim;hepsini rafa kaldırıyorum..kapaklı,kilitli bir rafa..su tenimde hüküm sürerken herhangi birinin bir çok günahı akıyor giderinden küvetin..yanılmıyorum..temizleniyorum..çıkarken banyodan yine yeni bir sayfa açıcam diyorum..yeminler ediyorum..”bir daha olmayacak” lar sıralıyorum..yoruluyorum..su bile yoruluyor fark ediyorum..kaçıncı temizleyişin diyor günahını,serzenişler,sitemler yağdırıyor..
Bir pişmanlık duymak gerek ve de vicdanımı dinlemek,ama günaha boyanmış her vicdan gibi dinlenesi bir yanı yok benimkinin de…suyun hareketliliğine sığınıp, ılık ılık birkaç hareketsiz dakika geçiriyorum..kapatıp gözlerimi sıyrılmaya çalıştıkça günahın en keyifli dakikaları beliriyor zihnimde..sanki su değil de onun teni akıyor tenimden..açmaya çalıştıkça göz kapaklarımı kapılıyorum büyüsüne ama buruşmaya başladığından parmak uçlarım anlıyorum vakit geldi çıkmak için banyodan..kapı çalıyor o esnada..
-havlunu unutmuşsun hayatım.!!
-kapı açık,makinenin üstüne bırak!
Suyu kapatıp hemen adım atmalı küvetten dışarı yoksa başlar yine dalaşma zamanı..çıkarken bu kez banyodan kaçmadan aynadan , bir ses şunu fısıldıyor bana:”ateşle arınır ancak suyla arınamayan..”
seda kopar